Μια ευάλωτη σκέψη στοίχειωσε το τελευταίο μου όνειρο,
με το σκληρό της χαμόγελο και το γλυκό της σπαθί.

Στέκομαι στη μέση της ερήμου σου,
περιμένοντας μικρά αστέρια να ανέβουν στον ουρανό
και να με καλέσουν
να μείνω εκεί όπου ανήκω,
σε έναν τόπο που θα μπορούσε να είναι του καθενός.

Μια ανάσα καθαρού αέρα μέσα στο σκοτάδι.

Και ξαφνικά μου έδειξε μια μεγάλη θέα,
από τη γέφυρα που τόσο καιρό αναζητούσα.

Όχι το λαμπερό ηλιοβασίλεμα που κυνηγούσα,
αλλά το χέρι του
και τη ζεστή του αγκαλιά.

Μου έλειψες
για τόσο πολύ καιρό.

Οξείδωση σημείων
μέσα στην αστάθεια
των εύθραυστων παρεκκλίσεων,
εκεί όπου οι ορίζοντες
μένουν δεμένοι στην άσφαλτο,
στικτοί από γλιστερές αποστάσεις.

Η ματιά παγώνει απρόσεκτη,
οι γραμμές ραγίζουν σιωπηλά
και τα όνειρα, άλλοτε εκκωφαντικά,
σκορπίζονται σε θραύσματα φωτός.

Οι ψίθυροι εξατμίζονται,
τα κύματα σβήνουν την ορμή τους,
οι παρεμβολές λειαίνονται
στον μικρόκοσμο της υπεκφυγής,
εκεί όπου οι επιθυμίες
βαραίνουν και βυθίζονται.

Τρίζουν οι αρθρώσεις της αδιάκοπης κίνησης,
ξεπηδούν λοξές προοπτικές
μέσα στην άγονη επανάληψη
ενός αναγκαστικού, άδειου στεναγμού.

My Dearest
To me,
You are the whole world.
When you leave
I have nothing.

I see you like the ocean.
You move me.
If I can’t have a piece of you
I have nothing.

To me,
You’re blooming flowers.
When you’re here
I see all the colours.

You who will help me in my agony,
Say nothing to me;
Let me hear a little harmony,
And I will die well.

Music soothes, enchants, and releases
Things of this world:
Cradle my pain; I beg you,
Do not speak to it.

I am weary of words, weary of hearing
What can lie;

I prefer sounds so that instead of understanding,
I only have to feel;

A melody into which the soul plunges
And which, effortlessly,
Will lead me from delirium to dream,
From dream to death.

You who will help me in my agony,
Say nothing to me.

For relief, a little harmony
Will do me great good.

You will fetch my poor nurse
Who tends a flock,

And you will tell her it is my whim,
At the edge of the grave,

To hear her sing softly, from her lips,

A tune from long ago,
Simple and monotonous, a sweet tune that touches the heart
With a few voices.

Every morning when I rise
A woman stands before me
She resembles everything I saw yesterday

In the universe

The day before, I penetrated
Into that hair
Deep forest, dark forest
Where grow and intertwine
The branches of my thoughts

And in the factories of my face
O my morning enemy
Yesterday they melted and shaped
All the metals of my words

And in her fists that defend her
Merciless masses of cast iron
I recognize, I recognize
The steam hammers
Of my will