Οξείδωση σημείων
μέσα στην αστάθεια
των εύθραυστων παρεκκλίσεων,
εκεί όπου οι ορίζοντες
μένουν δεμένοι στην άσφαλτο,
στικτοί από γλιστερές αποστάσεις.
Η ματιά παγώνει απρόσεκτη,
οι γραμμές ραγίζουν σιωπηλά
και τα όνειρα, άλλοτε εκκωφαντικά,
σκορπίζονται σε θραύσματα φωτός.
Οι ψίθυροι εξατμίζονται,
τα κύματα σβήνουν την ορμή τους,
οι παρεμβολές λειαίνονται
στον μικρόκοσμο της υπεκφυγής,
εκεί όπου οι επιθυμίες
βαραίνουν και βυθίζονται.
Τρίζουν οι αρθρώσεις της αδιάκοπης κίνησης,
ξεπηδούν λοξές προοπτικές
μέσα στην άγονη επανάληψη
ενός αναγκαστικού, άδειου στεναγμού.
